An interview with Pyan Hlwar, protest leader behind the iconic “8888” anniversary demonstration
In the wake of Myanmar’s 2021 coup d’état, Pyan Hlwar, a protest leader and spokesperson from the Yangon People’s Strike, led multiple pro-democracy demonstrations and actions, efforts which eventually led to his arrest, detention, and torture at the hands of the Myanmar junta. In this conversation with Winter Berry, Fortify Rights Communications Associate, he reflects on his resistance journey, from leading strikes to enduring brutal detention following the iconic “8888” anniversary protest in 2022. Now released, Pyan Hlwar remains committed to the fight for Myanmar’s democracy and human rights. This interview has been edited for length and clarity.
Can you tell us about yourself and your human rights work?
Before the coup, I wasn’t involved in any political or student movements. But when the military staged a coup in 2021, everything changed. As the military escalated its violence, killing peaceful protesters in Yangon, I felt a deep feeling of injustice grow inside me. I couldn’t accept life under a dictatorship. So I resisted.
In November 2021, I was involved in founding the Yangon People’s Strike, an anti-dictatorship protest movement. On December 5, 2021, we organized a strike on Panpingyi Road. We marched with the slogan “Freedom from Fear,” a phrase widely used by Aung San Suu Kyi. But the military was ruthless, and we were unprepared.
They rammed a truck into us, dispersing the entire protest. There were about 50 to 60 of us. I was leading the strike, shouting the slogans. I ran to the right side of the road and managed to escape. Nine of my fellow protesters were arrested on the spot, many of them badly injured after being crushed in the attack, and they were taken to the interrogation center.
What inspired you to organize the 8888 umbrella protest in 2022?
In May 2022, we did small-scale protests, hanging banners at Buddhist pagodas in Yangon. But the risks were growing. Active public participation had started to fade. We needed a form of protest that protected people’s safety while still making a strong statement. So we came up with the idea for a silent umbrella strike.
We planned to do it on August 8, the anniversary of the historic 8888 Uprising, a nationwide protest against the military regime on August 8, 1988. We carried out the umbrella strikes at [downtown Yangon landmarks] Sule Pagoda, Bogyoke Market, Pyay Road, and U Htun Lin Chan Road.
Can you share what happened during your arrest following the protest? What did you experience during the interrogation, and what was it like inside prison?
On August 20, 2022, I went home. I missed my family. And that was my mistake. That night, around 10 p.m., they came for me. There were around 70 soldiers; 20 or 30 of them raided our house. They beat me right there, in front of my family, before dragging me away.
I didn’t know exactly where they took me at first. Later, I learned from others that it was the junta-run Bureau of Special Investigation. It was just the two of us who had been arrested, me and the cameraman [from the protest]. We were held there for nearly a week. We were beaten and kicked repeatedly. They made us kneel, then kicked us in the back until we collapsed. Then they forced us to stand up and continue answering their questions. The cameraman was tortured more severely than I was. They tasered him until his skin split open. They gave us only two meals a day. They threatened to inject us with something if we didn’t talk. We had to sleep on a cut-up rice sack. We couldn’t lie down properly because we had bruises and pain from being kicked. The walls told the story of those who were there before us; there were scratches, writings, some of them in blood. When we first entered, the blood on the floor hadn’t even dried.
After about a week, they sent us to the Shwe Pyi Thar Interrogation Center. That place felt like a military-run prison. I spent 59 days in interrogation centers. The food was barely enough to keep us alive. When detainees were called out and returned, some had serious injuries, and some were not even able to walk. But some never returned.
In January 2023, I was sentenced to three years in prison with hard labor and later released in November 2024.
During your time in prison, what kept you going? What helped you endure the most difficult times?
There are those of us who died in the interrogations and those of us who survived and were imprisoned. Every one of us who arrived at these places never wanted to stop our activism work. The comrades I met, both during military detention and in prison, would say things like: “We’re fighting for the truth. We must win. Be strong.” We were all beaten. But our spirits were never broken. And that’s why today, many of those who have been released are back in the fight against the military regime.
What are you doing now, and how are you continuing the fight for justice and freedom in Myanmar?
Since the junta enacted the military conscription order, people like me, those with political charges, are now marked as top-priority targets. That means they can come for us at any time. That’s why I had to leave and move to a safer place. I can’t speak in detail about what I’m doing now for security reasons. But what I can say is this: I will never stop resisting. I will stay on this path of revolution against the military dictatorship until the end and continue until the people’s will is fulfilled.
How important is public participation to the success of the revolution and the fall of the military dictatorship? And how can people participate?
The people are the most important part of this revolution.
This revolution is being carried forward by all kinds of people: frontline protesters, participants in the Civil Disobedience Movement, workers, students, and everyone who refuses to accept military rule.
As the saying goes, “If we push together, we move forward.” Now, the military junta is trying to hold elections, but it’sillegal, and they will be rigged because it has nothing to do with the people’s will.
What do you want the international community to do?
Many people have lost their lives. Families have lost their homes. Villages have been bombed. Millions across Myanmar have been displaced, brutalized, or killed. And the reason is clear: the military.
The international community has seen this before and knows what Myanmar has been through, even before this revolution. The military has ruled and oppressed us for over 70 years. Now, we are calling on you again. We are facing a system of cruelty, lawlessness, and inhumanity. We need action. We urge the international community and all political actors to pay attention. Support us. Stand with us. Help us win this revolution.
We are not giving up. We will keep going until the end.
What do you want Myanmar to be like in the future? What is your hope for the country?
What we truly want is for Myanmar to become a free, fair, and just country. Justice must exist in every part of society, in the administration, the legislature, the judiciary, and elsewhere. There can be no more oppression, corruption, and authoritarianism.
ပျံလွှား – “လူတွေသာ ရိုက်ချိုးခံခဲ့ရမယ် စိတ်ဓာတ်တွေကတော့ မကျိုးမကျေခဲ့ဘူး”
အထင်ကရ “၈၈၈၈” နှစ်ပတ်လည်ထီးသပိတ် နောက်ကွယ်က သပိတ်ဦးဆောင်သူတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံမေးမြန်းခြင်း
၂၀၂၁ ခုနှစ်၊ မြန်မာနိုင်ငံတွင် စစ်တပ်မှ မတရားအာဏာသိမ်းပြီးနောက် “ရန်ကုန်လုထူသပိတ်”မှ သပိတ်ဦးဆောင်သူနှင့် ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ ကိုပျံလွှားသည် ဒီမိုကရေစီလှုပ်ရှားမှုနှင့် လူထုလှုံ့ဆော်မှုများစွာကို ဦးဆောင်ခဲ့ပြီးနောက် မြန်မာအာဏာသိမ်းစစ်တပ်၏ ဖမ်းဆီးခြင်းနှင့် ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းတို့ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ဤအမေးအဖြေ ကဏ္ဍတွင် ကိုပျံလွှားမှ ၎င်းဖြတ်သန်းနေရသည့် တော်လှန်ရေးခရီးစဥ်များအကြောင်းနှင့် ၂၀၂၂ခုနှစ်တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သည့် အထင်ကရ “၈၈၈၈” နှစ်ပတ်လည် ထီးသပိတ်နောက်ကွယ်မှ သပိတ်ဦးဆောင်မှုလုပ်ငန်းစဥ်အပါအဝင် အကျဥ်းထောင်ထဲတွင် ရှင်သန်ဖြတ်သန်းခဲ့ရ သည့်အတွေ့အကြုံများကို Fortify Rights မှ Communication Associate မဝင်းထားအား ပြန်လည်မျှဝေခဲ့သည်။ လက်ရှိတွင် အကျဥ်းထောင်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီးနောက် ကိုပျံလွှားသည် မြန်မာနိုင်ငံ၏ ဒီမိုကရေစီနှင့် လူ့အခွင့်အရေးလှုပ်ရှားမှုတွင် ဆက်လက်တက်ကြွစွာပါဝင်နေဆဲဖြစ်သည်။ ယခု အမေးအဖြေ ကဏ္ဍတွင် စာစီများအား ဆီလျော်စွာတည်းဖြတ်ထားပါသည်။
မေး – ကိုပျံလွှားရဲ့ အကြောင်းနဲ့ လူ့အခွင့်အရေးလှုပ်ရှားမှုတွေကို ပြန်ပြောပြပေးပါလား။
ဖြေ – စစ်အာဏာမသိမ်းခင်ကဆို ကျွန်တော် ဘယ်နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှု၊ ကျောင်းသားလှုပ်ရှားမှုမှ မပါဝင်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ၂၀၂၁ ခုနှစ် စစ်တပ်အာဏာသိမ်းလိုက်တဲ့အချိန်မှာ အားလုံးပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ရန်ကုန်မှာ စစ်တပ်အကြမ်းဖက်မှုကြောင့် သေဆုံးမှုတွေဖြစ်လာတော့ ကျွန်တော်တို့ပိုပြီး မခံချင်စိတ်ဖြစ်လာတယ်။ ဒီဟာတွေကိုတွန်းလှန်ရမယ်၊ စစ်အာဏာရှင်လက်အောက်မှာ ဖိနှိပ်မှုတွေကို ခေါင်းငုံ့မခံချင်စိတ်နဲ့ ရုန်းထွက်ရမယ်ဆိုတဲ့စိတ်ကြောင့် လူထုအုံကြွမှုကိုပါဝင်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
၂၀၂၁ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလမှာ စစ်အာဏာရှင်ကို ဆန့်ကျင်တော်လှန်တဲ့ သပိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြစ်တဲ့ “ရန်ကုန်လုထူသပိတ်”ကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ အထဲမှာ ကျွန်တော်ပါဝင်ခဲ့တယ်။ ဒီဇင်ဘာ ၅ ရက်နေ့မှာ ပန်းပင်ကြီးလမ်းမှာ ကျွန်တော်တို့ သပိတ်ပြုလုပ်ခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် တွင်တွင်ကျယ်ကျယ်အသုံးပြုခဲ့တဲ့စာသားလေး “Freedom from Fear” ဆိုတဲ့ စာတန်းကိုင်ပြီး လမ်းပေါ်ထွက်ခဲ့ကြတယ်။ စစ်တပ်ကလဲ ရက်စက်မှုတွေရှိခဲ့သလို၊ ကျွန်တော်တို့ဘက်မှာလည်း လိုအပ်ချက်တွေ ရှိခဲ့တာပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့ သပိတ်တစ်ခုလုံး သူတို့ကားနဲ့တိုက်ပြီးတော့ ဖြိုခွင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ဘက်မှာ လူဦးရေက ၅၀ -၆၀ လောက်ရှိနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်က သပိတ်ကြွေးကြော်သံတွေတိုင်ပေးရတဲ့သူဆိုတော့ သပိတ် အလည်တည့်တည့်မှာရှိနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်က ညာဘက်လမ်းကိုပြေးကပ်ပြီးဆင်းလိုက်တော့ ကပ်သီးလေးလွတ်သွားတာပေါ့။ သပိတ်ထဲ ပါဝင်တဲ့ ၉ ယောက်က ကားနဲ့ အတိုက်ခံရပြီး၊ အဲ့နေရာမှာတင်ပဲ ဖမ်းခံလိုက်ရပါတယ်။ ကားနဲ့တိုက်လို့ ကားနဲ့ကြိတ်မိလို့ ဒဏ်ရာရသွားတဲ့သူတွေ တော်တော်စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ်ဖြစ်သွားတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ၊ နောက် သူတို့တွေကို တစ်ခါတည်း စစ်ကြောရေးခေါ်သွားခဲ့ကြတယ်။
မေး – ၂၀၂၂ ခုနှစ်မှာ ဘယ်လိုကြောင့် ၈၈၈၈ အရေးတော်ပုံနှစ်ပတ်လည် ထီးသပိတ်လုပ်ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။
ဖြေ – ၂၀၂၂ ခုနှစ်၊ မေလမှာ ကျွန်တော်တို့တွေ သပိတ်အသေးလေးတွေလုပ်ကြတယ်၊ ရန်ကုန်က ဘုရားတွေမှာ banner တွေလိုက်ချိတ်တယ်။ လုံခြုံရေးအားဖြင့်လည်း အန္တရာယ်များလာတယ်၊ နောက် လူထုပါဝင်မှုက နည်းပါးလာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သပိတ်အဖွဲ့တွေ ဝိုင်းစဥ်းစားကြတယ်၊ ဒါအချိုးအကွေ့တစ်ခုအနေနဲ့ လူထုရဲ့ အာရုံ ဒီအပေါ်မှာ ပြန်ပြီးတည်လာအောင်နောက် အားလုံးရဲ့လုံခြုံရေးကိုလည်း အကောင်းဆုံးကျော်ဖြတ်နိုင်အောင်၊ အဲ့မှာ ထီးနဲ့ အသံတိတ်သပိတ်လုပ်မယ်ဆိုပြီး အကြံရခဲ့တယ်။
အဲ့ သမိုင်းဝင် ၈၈၈၈ နှစ်ပတ်လည်နေ့မှာ လုပ်မယ်ပေါ့နော်။ လုပ်ဖြစ်တော့ အောင်မြင်သွားတယ်။ ဆူးလေ၊ ဗိုလ်ချုပ်စျေး ၊ ပြည်လမ်းကန်ဘောင်နဲ့ လှည်းတန်း ဦးထွန်းလင်းခြံလမ်းမှာ လုပ်ဖြစ်တယ်။
မေး – လူထုလှုံ့ဆော်ပွဲတွေလုပ်ပြီးနောက် ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းခံခဲ့ရတဲ့အကြောင်းလေးနဲ့ စစ်ကြောရေးနဲ့ အကျဥ်းထောင်မှာ ဘာတွေကြုံတွေခဲ့ရလဲဆိုတာလေး ပြန်ပြောပြပေးပါလား။
ဖြေ – ၂၀၂၂ ခုနှစ် သြဂုတ်လမှာ ကျွန်တော်အိမ်ပြန်သွားခဲ့တယ်။ အိမ်ကိုသတိရတာကြောင့်လည်း ပါတာပေါ့လေ။ အဲ့မှာ ကျွန်တော်မှားသွားတာပဲ။ အဲ့နေ့ညက ၁၀ နာရီလောက်မှာ သူတို့ရောက်လာတယ်။ အိမ်ပတ်ပတ်လည်မှာ စစ်သား အယောက် ၇၀ လောက်ရှိပြီး၊ အိမ်ထဲကို အယောက် ၂၀-၃၀ လောက် ဝင်ချလာတယ်။ ကျွန်တော့်ကို မိသားစုဝင်တွေအရှေ့မှာပဲ ရိုက်နှက်ပြီး ဆွဲခေါ်သွားကြတယ်။
ဖမ်းဆီးပြီးတော့ ရောက်သွားတဲ့နေရာ ကျွန်တော်အတိအကျမသိဘူး။ နောက်မှလူတွေပြန်ပြောပြတာကတော့ စစ်တပ်ရဲ့ ဗဟိုထောက်လှမ်းရေးလို့ပြောတယ်။ အဲ့တုန်းက ကျွန်တော်ရယ် ကင်မရာရိုက်တဲ့သူရယ် နှစ်ယောက်ပဲဖမ်းမိသေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို အဲ့စစ်ကြောရေးမှာ တစ်ပတ်လောက် စစ်ဆေးခဲ့တယ်။ အဆက်မပြတ် ကန်ကျောက်ရိုက်နှက်တာတွေ ရှိခဲ့တယ်။ ဒူးထောက်ခိုင်းထားပြီး ကျောကုန်းတွေကို ကန်တယ်။ ပြန်ထ ပြန်ဖြေရ အဲ့လိုပေါ့။ ကျွန်တော်နဲ့ပါတဲ့ ကင်မရာရိုက်တဲ့သူကတော့ ပိုထိတယ် ပိုရိုက်ခံရတယ်။ လျှပ်စစ်တွေနဲ့တို့တယ် ကျင်စက်တွေနဲ့တို့တယ်၊ အသားတွေဘာတွေပေါက်ပြဲတဲ့အထိ လုပ်တာတွေရှိတယ်။ ထမင်းကဖြစ်သလို နှစ်နပ်ကျွေးတယ်။ ဆေးထိုးမယ်လို့ ချိန်းခြောက်တာလည်း ရှိတယ်။ တော်တော် စုတ်ပြတ်နေတဲ့ သမံတလင်းပေါ်မှာ ဆန်အိတ်ခွံကို နှစ်ခြမ်းခွဲပြီး နှစ်ယောက် အိပ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့က အရိုက်ခံထားရတဲ့ ဒဏ်နဲ့ ကျောကုန်းတွေ အကန်ခံထားရတဲ့ ဒဏ်ကြောင့် အိပ်လို့မရခဲ့ဘူး။
နံရံတွေကနေတဆင့် အရှေ့လူတွေရဲ့ ဖြတ်သန်းမှုတွေကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ခြစ်ရာတွေ စာရေးထားတာတွေ၊ တချို့တွေဆိုလည်း ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ထွက်တဲ့သွေးတဲ့ ရေးထားတဲ့စာတွေ တွေ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ နေခဲ့တဲ့အခန်းဆိုရင် ဝင်သွားတဲ့အချိန်မှာပဲ မခြောက်သေးတဲ့ သွေးအိုင်သွေးကွက်တွေ အများကြီးရှိနေတာ တွေ့ခဲ့ရတယ်။
တစ်ပတ်လောက်နေတော့ ရွှေပြည်သာစစ်ကြောရေးကို ထပ်ပြီးပို့လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီနေရာက စစ်ထောင်ပုံစံမျိုးပါပဲ။ စစ်ကြောရေးမှာ စုစုပေါင်း ၅၉ ရက် ဖြတ်သန်းလိုက်ရတယ်။ အစားအသောက်ကျတော့ အသက်ရှင်ရုံလောက်ပဲ စားခဲ့ရတယ်။ အဲ့ထဲမှာ အဖမ်းခံရသူတွေက အပြင်ခေါ်ထုတ်ခံရပြီး ပြန်လာရင် တချို့တွေက ဒဏ်ရာကြီးကြီးမားမားပါလာတယ်၊ တချို့ဆို လမ်းတောင်မလျှောက်နိုင်တဲ့ အနေထားမျိုးတွေရှိတယ်။ တချို့ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်သွားခဲ့တယ်။
၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလမှာ ကျွန်တော် အလုပ်ကြမ်းနဲ့ ထောင်ဒဏ် သုံးနှစ်ကျပြီး ၂၀၂၄ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလမှာ ပြန်လွတ်လာခဲ့တယ်။
မေး – အကျဥ်းကျနေတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်လိုခွန်အားမျိုးနဲ့ရှေ့ဆက်ခဲ့လဲ။ ဘယ်အရာတွေက ခက်ခဲ့တဲ့အချိန်တွေကို ကျော်လွှားနိုင်စေခဲ့တာလဲ။
ဖြေ – စစ်ကြောရေးမှာ ကျဆုံးခဲ့ရတဲ့သူမျိုးရှိသလို၊ ရှင်သန်ကျန်ရစ်ပြီး အကျဉ်းချခံရသူတွေလည်းရှိပါတယ်။ ရောက်လာတဲ့သူတွေထဲမှာ ဘယ်သူမှတော့ ကိုယ့်ရဲ့ တော်လှန်ရေးအလုပ်ကို ရပ်ပစ်ချင်ခဲ့တဲ့သူတွေမပါပါဘူး။ စစ်ကြောရေးနဲ့ အကျဉ်းထောင်တွေအတွင်းမှာ ကြုံခဲ့ရတဲ့ ရဲဘော်တွေရဲ့ အသံတွေ — “ငါတို့တွေ အမှန်တရားအတွက် ရင်ဆိုင်နေရတာ၊ နိုင်ကိုနိုင်ရမယ်၊ အားတင်းထား” စတဲ့ အချင်းချင်းကူညီဖေးမ စိတ်ခွန်အားတွေပေးပြီး ဖြတ်သန်းခဲ့ကြရတာမျိုးပါ။ အားလုံးက လူတွေသာ ရိုက်ချိုးခံခဲ့ရတာ စိတ်ဓာတ်တွေကတော့ မကျိုးမကျေခဲ့ကြပါဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း ပြန်လွတ်လာပြီးတဲ့သူတွေတော်တော်များများက ဒီစစ်အာဏာရှင်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ တော်လှန်ရေးမှာ ဒီနေ့ ဒီအချိန်ထိ ဆက်ပါဝင်နေတာ မြင်နေကြရတာဖြစ်ပါတယ်။
မေး – အခုလက်ရှိမှာရော ဘာတွေလုပ်နေလဲ၊ နောက်ပြီး မြန်မာနိုင်ငံအတွက် တရားမျှတမှုနဲ့ လွတ်လပ်ရေးအတွက် ဘယ်လိုဆက်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်နေလဲ။
ဖြေ – အခုချိန်မှာ စစ်တပ်က စစ်မှုထမ်းဥပဒေထုတ်ထားတော့ ကျွန်တော်တို့လို နိုင်ငံရေးပုဒ်မနဲ့ အကျဥ်းကျဖူးတဲ့သူတွေက စစ်မှုထမ်းဥပဒေအောက်မှာ နံပတ် ၁ ဦးစားပေးနဲ့တောင် ပါသွားနိုင်တယ်။ အချိန်မရွေးလာပြီးခေါ်သွားနိုင်တယ်။ ဘယ်လိုမှအဆင်မပြေနိုင်တော့ ကျွန်တော် လုံခြုံမှုရှိတဲ့နေရာကို ထွက်ခွာလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဆက်ပြီးလုပ်ဆောင်သွားမယ့်အရာတွေကတော့ လုံခြုံရေးကြောင့် အတိအကျဖော်ပြလို့မရဘူး။ ဒါပေမယ့် ပြည်သူလူထုကို အသိပေးချင်တာမျိုးရှိတယ်။ ကျွန်တော့်အနေနဲ့က ဒီစစ်အာဏာရှင်ကို တော်လှန်တဲ့ခရီးမှာ အဆုံးထိ ဆက်ပြီးရှိနေမယ်၊ ပါဝင်နေမယ်။ ပြည်သူလူထုရဲ့ ဆန္ဒတွေ မပြည့်မစုံ မအောင်မမြင်ချင်းကို ကျွန်တော်တို့ အမြဲတမ်းရှိပြီးတော့ အာဏာရှင်တော်လှန်ရေးကို ဆက်ပြီးလုပ်ဆောင်သွားပါမယ်။
မေး – ဒီတော်လှန်ရေးကြီးအောင်မြင်ဖို့နဲ့ စစ်အာဏာရှင်ကျဆုံးဖို့အတွက် လူထုပါဝင်မှုက ဘယ်လောက်ထိအရေးပါလဲ။ နောက်ပြီး ဘယ်လိုမျိုး ပါဝင်နိုင်လဲ။
ဖြေ – ဒီတော်လှန်ရေးမှာအရေးအကြီးဆုံးက ပြည်သူတွေပါ။ စစ်အာဏာရှင်အုပ်ချုပ်မှုကို လက်မခံနိုင်တဲ့ အနယ်နယ်အရပ်ရပ်ကပြည်သူတွေ၊ ရှေ့တန်းကရဲဘော်တွေကအစ ထောက်ပို့၊ CDM၊ နိုင်ကျဉ်း၊ အလုပ်သမားနဲ့ ကျောင်းသား စတဲ့ ပြည်သူတွေက သူ့အခန်းကဏ္ဏနဲ့သူ ဆက်ပြီးပါဝင်နေလို့သာ ဒီတော်လှန်ရေး ခရီးဆက်လို့ရနေတာပါ။ “ပြိုင်တူတွန်းရင်ရွေ့နိုင်ပါတယ်” ဆိုတဲ့စကားအတိုင်းပါပဲ။
လက်ရှိ အာဏာသိမ်းစစ်ကောင်စီက ပြုလုပ်ချင်နေတဲ့ ရွေးကောက်ပွဲဟာလည်း ပြည်သူ့ဆန္ဒမပါတဲ့အတွက် တရားမဝင် အကြံအဖန်ရွေးကောက်ပွဲလို့ပဲမြင်ပါတယ်။
မေး – နိုင်ငံတကာအသိုင်းအဝိုင်းကိုရော ဘာလုပ်စေချင်လဲ။
ဖြေ – လူတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ အသက်တွေဆုံးရှုံးခဲ့ကြရတယ်။ မိသားစုတွေရဲ့ အိုးအိမ်စည်းစိမ်တွေ ပျက်စီးခဲ့ကြရတယ်။ ရွာလုံးကျွတ်ဗုံးကြဲခံခဲ့ကြရတယ်။ မြန်မာတစ်နိုင်ငံလုံးမှာ အိုးအိမ်စွန့်ခွာခဲ့ရသူတွေ၊ ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခံခဲ့ရသူတွေ၊ သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသူတွေ သန်းပေါင်းများစွာရှိတယ်။ တကယ့် တရားခံက စစ်အာဏာရှင်တွေပဲ။
ဒါကိုလည်း နိုင်ငံတကာ အသိုင်းအဝိုင်းက မြင်နေတွေ့နေခဲ့တာ တော်တော်လေးကြာခဲ့ပြီ။ တော်လှန်ရေးမစခင်ကတည်းက မြန်မာပြည်နိုင်ငံရေးကို နိုင်ငံတကာ အသိုင်းအဝိုင်းက သိကြပါတယ်၊ နှစ်ပေါင်း ၇၀ လောက် စစ်တပ်က ဖိနှိပ်အုပ်ချုပ်လာတာ။
ကျွန်တော်တို့ ထပ်ပြီးတိုက်တွန်းချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လက်ရှိခံစားနေရတာက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတွေ၊ ဥပဒေကင်းမဲ့မှုတွေနဲ့ လူသားချင်းမစာနာမှုစတဲ့ စနစ်တွေပါ။ ကျွန်တော်တို့ လက်တွေ့ကျတဲ့ အရေးယူမှုတွေလိုအပ်တယ်။
နိုင်ငံတကာအသိုင်းအဝိုင်းကရော၊ နိုင်ငံရေးကူညီမှုတွေ ပေးနေတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေကိုရော ကျွန်တော်တို့ကို အာရုံစိုက်ပေးကြပါ။ ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ဘက်ကနေ ရပ်တည်ပေးကြပါ။ ကျွန်တော်တို့ တော်လှန်ရေး အောင်မြင်အောင် ဝိုင်းဝန်းလုပ်ဆောင်ပေးကြပါ။
မေး – အနာဂတ်မှာ မြန်မာနိုင်ငံအတွက် ဘယ်လိုဖြစ်စေချင်လဲ။ ဒီနိုင်ငံအတွက် ဘယ်လိုမျှော်မှန်းထားလဲ။
ဖြေ – ကျွန်တော်တို့ အဓိက လိုချင်တာကတော့ မြန်မာနိုင်ငံကို လွတ်လပ်ပြီး တရားမျှတမှုရှိတဲ့ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံဖြစ်လာဖို့ပါပဲ။ တရားမျှတမှုဆိုတာကတော့ နေရာတိုင်းမှာလိုအပ်ပါတယ်။ အုပ်ချုပ်ရေး၊ ဥပဒေပြုရေး၊ တရားစီရင်ရေးစသည်ဖြင့်ပေါ့။ အာဏာရှင်စနစ်ရဲ့ဖိနှိပ်မှုမျိုး၊ အဂတိလိုက်စားမှုမျိုးနဲ့ အခုလို အာဏာရှင်စနစ်ဆိုးရဲ့ လက်အောက်မှာ ပြည်သူတွေ ခံစားနေရတဲ့ မတရားဖိနှိပ်မှုမျိုးတွေ လုံးဝ ပပျောက်သွားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။